I'm nobody - Emily Dickinson / Marc M. De Smet


Zo solitair de Amerikaanse dichteres Emily Dickinson (1830 – 1886) haar leven sleet, zo moederziel alleen sta ik op de scene om 25 van haar gedichten te zingen die Marc Michaël De Smet op muziek heeft gezet. 25 van de meer dan 1200 die ze naliet en waarvan er slechts een handvol bij leven – en dan nog verminkt – werden gedrukt.

Een vrouw die gedichten schreef was in de 19de eeuwse mannenwereld een rariteit. 

Emily Dickinson was ook een rare. Ze had zulke bijzondere gaven dat de originaliteit en de diepgang van haar poëzie in haar tijd niet begrepen konden worden. Door dat onbegrip en het gebrek aan erkenning ging ze een alsmaar eenzamer leven leiden. Vandaag de dag wordt ze erkend als de grootste Amerikaanse dichteres. Bij leven worstelde ze met haar vrouw-zijn en haar peilloos-diepe innerlijke leven. 

De tragiek van deze uitzonderlijke vrouw wil ik al zingend beleven. Ik zing heel alleen, zo alleen als deze vrouw was. Ik zing teksten waarvan de componist vindt dat ze geen begeleiding, geen opsmuk verdragen. Ik zing teksten die je niet één keer maar ettelijke keren moet horen, zo diep, zo rijk, zo wijs, zo eigenzinnig zijn ze. Ze verrijken mijn leven.Hulde aan onze Vlaamse dichter Ivo van Strijtem die ze prachtig vertaald heeft. (De mooiste van Dickinson – lannoo/atlas) 

Natuurlijk schreef Emily Dickinson ook hopen brieven, prachtige brieven, waarvan ik in mijn voorstelling fragmenten opneem in een poging haar een beetje te portretteren. 

Ik weet dat ik het mij en mijn publiek in “I’m nobody” niet makkelijk maak.Ik heb een sobere en strenge vorm gekozen omdat Emily Dickinson anders geen recht gedaan wordt. Enkel door alleen te staan zingen, kan ik het alleen-zijn van deze kunstenares proberen voelen en laten voelen. 

Met een componist als coach en vriend was ik bij het maken toch al met twee.